Vito doznaje śmiertelnego zawału serca, gdy wychodzi przez główną bramę swojej okazałej posiadłości. Po śmierci jego matka konfrontuje go, wygłaszając długi monolog, w którym uświadamia mu, że jego życie upłynęło na poszukiwaniu materialnych, zmysłowych przyjemności — pieniędzy, władzy, statusu i rozkoszy — zamiast tego, co transcendentne, dlatego został skazany na wieczną śmierć. W końcu odkrywamy, że to doświadczenie śmierci było snem, który głęboko wstrząsnął Vito i skłonił go do poszukiwania prawdy o celu życia i życiu pozagrobowym. Vito rozmyśla i rozmawia z gospodynią, fryzjerem, ogrodnikiem oraz żoną, szukając odpowiedzi na pytania: Czy niebo istnieje? Czy istnieje piekło? Czy jestem dobrym człowiekiem? i tym podobne. Poszukiwania Vito obejmują retrospekcję do czasów jego młodości, gdy słuchał, jak dziadek opowiada mu o wieczności.