Pod koniec ery Reagana rockmanka i bezkompromisowa performerka Lydia Lunch przypuszcza frontalny atak. Z oficjalnej mównicy krytykuje układ władzy w Stanach Zjednoczonych, zdominowany przez białych mężczyzn. Następnie bierze na cel swoich rodziców. Potem, ściszywszy głos, na tle nowojorskich ulic mówi nam, co sądzi o życiu, o sobie i o nas — o każdym, kto ją ogląda lub słucha. Życie to depresja, rozpacz i śmierć. To dziewczyna z sąsiedztwa, która zeszła na złą drogę. A my? Potulne owce. Lunch rzuca wyzwanie.