Zamek ustępuje, drzwi się otwierają, rozbrzmiewają okrzyki radości: skazany na rozbiórkę budynek odzyskał wolność. Przywłaszczenie go sobie, które otwiera film Christophe’a Coello, jest początkowo chwilą niezwykłej żywotności, równie prostą jak powitanie. Radość z pokrzyżowania planów firmy nieruchomościowej, która zamierzała opróżnić budynek z mieszkańców, radość z przywrócenia życia kawałkowi martwego miasta, radość z zajęcia budynku tuż przed nosem deweloperów i ku uldze pozostałych sąsiadów.