Lekcja plastyki dobiegła końca, ale Vashti siedzi jak przyklejona do krzesła przed pustą kartką. Słowa nauczycielki są łagodnym zaproszeniem, by wyraziła siebie. Vashti nie potrafi rysować — nie jest artystką. Chcąc to udowodnić, dźga pustą kartkę, zostawiając na niej zwyczajną, gniewną kreskę. „Proszę!” — mówi. Ta mała kropka rozpoczyna podróż Vashti pełną niespodzianek i odkrywania siebie. Ta wyjątkowa chwila stanowi sedno subtelnej przypowieści Petera H. Reynoldsa o twórczym duchu, który tkwi w każdym z nas.