Czas w zamku w słowackim miasteczku Stupava płynie powoli. W istocie jest to miejscowy dom opieki dla osób starszych, ale służy też za schronienie innym „tym, którzy stracili wszystko”. Mieszkańcy (albo „eksponaty” — wszak w większości zamków mieszczą się galerie sztuki) to między innymi wysportowany staruszek poruszający się na szybkim wózku inwalidzkim, filozof gustujący w neologizmach, prawnik zwany „Klasykiem”, kobieta, która widziała kosmitów, oraz małomówna Liduška, zbierająca gołębie pióra. Reżyser Pavol Korec stworzył atrakcyjną mozaikę postaci, które mimo dawnych tragedii wykazują entuzjazm do życia, niezależnie od ograniczeń. Inteligentne wykorzystanie obrazu i muzyki wynosi film ponad poziom konwencjonalnego dokumentalnego zapisu. Niezwykły, pełen czułości i subtelny film stanowi beztroskie świadectwo i wyraz zaangażowania na rzecz życia jako wartości niezależnej od neokapitalistycznych konwenansów.