Chcieliśmy nakręcić film o nastoletniej matce. Poznaliśmy Joanę podczas castingu, który odbył się w Setubal, w dzielnicy Bela Vista. Wydała nam się porcelanową laleczką: drobną, kruchą, bladą, z małą kokardką we włosach. Stopniowo zaczęła się przed nami otwierać, ukazując urzekającą złożoność. Urzekła nas dwoistość siły i kruchości, wolności i uwięzienia, radości i smutku. Bliskość i zażyłość, jakie udało nam się z nią zbudować, umożliwiły powstanie tego filmu. W Cat's Cradle dzielimy się nią z innymi.