Trzy „abstrakcyjne” filmy Dulac z 1929 roku — Record 957, Αrabesques i Themes and Variations — były rezultatem długiego okresu refleksji reżyserki, która dążyła do stworzenia „czystego” lub „integralnego” kina, oddającego istotę nowego medium i niezawdzięczającego nic innym sztukom. Każde z tych trzech studiów miało być odtwarzane bez dźwięku. Pierwszy z nich, Record 957, został pomyślany jako „wrażenie wizualne […] towarzyszące słuchaniu Preludiów nr 5 i 6 Frédérica Chopina”. Jego tytuł i otwierające film ujęcie gry światła na obracającej się płycie nie tylko zapowiadają dominujący w filmie motyw cykliczności, lecz także przywołują jedno z głównych źródeł inspiracji reżyserki — wężowe tańce Loie Fuller.