The Extraordinary Child wykorzystuje rozwijający się styl reżysera w szeroko zakrojonej komedii slapstickowej. Jego przyjaciele z poprzednich filmów oraz sam reżyser odgrywają szaloną farsę o wyrośniętym niemowlęciu, które kradnie cygara ojca. Wszyscy robią przezabawne miny. Film można uznać za kolejny przykład romantycznego wyobrażenia artysty jako potwornego dziecka lub odmieńca albo za jego parodię, a nie za osobiste, konfesyjne wyznanie, tak częste w tych nurtach filmowych.