Wychudzony kanarek śpiewający jak Frank Sinatra działa na nerwy palącej fajkę papudze, która mówi jak Bing Crosby. Papuga zauważa Sylvester, grzebiącego w śmieciach. Wmawia kotu, że potrzebuje więcej witamin (które kanarek połyka hurtowo), i zwabia kota do środka, by schwytać kanarka. Proste podejście zawodzi (kanarek wali go w nos). Papuga wycina z mydła samiczkę kanarka i zwabia tam Frankie; ptaki ześlizgują się po natłuszczonym blacie do zlewu i spływają odpływem, lecz przez rurę i gardło Sylvester przechodzi tylko mydlany ptak. Ślad ziarna dla ptaków prowadzący do garażu zdaje się działać, ale Frankie rozwiera Sylvesterowi pysk. Sylvester naszpikowuje witaminy śrutem; jak wszystkie kreskówkowe magnesy, jego przyciąga wszystko metalowe w zasięgu wzroku — z wyjątkiem ofiary.