Pierwszy kolorowy film Bressane’a, nakręcony w domu artysty Elyseu Viscontiego. W części filmu brakuje dźwięku i ostatecznego montażu, ponieważ reżyser musiał opuścić Brazylię. Groza i humor w opowieści o szaleństwie: „Na koniec wszyscy opuszczają dom, jakby byli myszami laboratoryjnymi, które uciekły z klatki; wdzierają się do miasta i skażają świat”. „Jeśli mówimy o grozie, ten film opowiada o grozie narodowej, której symbolem jest Mojica Marins. Są tu może ślady Cormana i angielskiego kina grozy, ale to groza innego rodzaju. Film zmieniło miejsce, w którym kręciliśmy — dom XIX-wiecznego malarza, prawdziwe źródło światła. Kiedy przyjechałem i zobaczyłem ten dom, to światło, powiedziałem: «To jest ten film. To jest groza». Sens filmu, jego siła oddziaływania, biorą się z tego laboratorium światła” (J. Bressane). — Torino Film Festival