Niki i jego przyjaciele należą do marginalizowanej niższej warstwy społecznej żyjącej na obrzeżach Santiago. W okresie przejścia Chile od dyktatury do demokracji (1988–1990) wytyczają sobie drogę od napędzanego narkotykami i alkoholem nihilizmu oraz drobnej przestępczości do świata nielegalnej działalności napędzanej przez rynek, a Niki rozpoczyna pozornie przesądzony losami związek z „locą” z klasy średniej, Manuelą. Zapadające w pamięć epizody i postacie, dialogi warte cytowania oraz połączenie przyziemnego obrazu kraju z surrealistycznymi akcentami czynią z tego filmu jeden z najważniejszych chilijskich filmów lat dziewięćdziesiątych.