Sergio jeździ taksówką po białym Neapolu, pełnym smutku i śmieci. Lejący deszcz prowadzi jego klientów przez miasto, podczas gdy Sergio próbuje uporać się ze śmiercią brata, który dziesięć lat wcześniej wyruszył do Tybetu i nigdy nie wrócił. Piosenkarz popowy, zbieracz fragmentów życia, spiker radiowy i stary wujek zajmują na zmianę miejsce pasażera, każdy na swój sposób przywołując ślad ukochanego brata. Uparcie nie chce wracać i gubić się w niekończącym się wyścigu, lecz przytłaczają go wspomnienia i muzyka, którą tworzył w duecie z Alfredo; buddyzm i jego podstawy dały Alfredo siłę, by zmierzyć się z chorobą. Te dźwięki, które Sergio uważał za pogrzebane i zapomniane na zawsze, powracają natarczywie, domagając się pudła rezonansowego, które nadałoby brzmienie i wyraziło jego własne istnienie. Gdy Sergio kładzie dłonie na pianinie, znów czuje obecność Alfredo, łącząc przeszłość z teraźniejszością i odnajdując siebie w tym uczuciu.