Na algierskiej plaży dzieciaki pluskają się w wodzie, śpią, kłócą — a potem nagle idą na wojnę. I nie jest to ani Władca much, ani La Guerre des boutons. W swoim pierwszym filmie, pełnym wdzięku, Narimane Mari z bliska filmuje tę dziecięcą rozróbę, w nieregularnym rytmie wyobraźni inspirowanej najwyższą formą rzeczywistości — historią narodową, a właściwie niczym innym jak algierską wojną o niepodległość. Gdy ich zabawa w wojnę wywołuje powszechne zamieszanie, podążamy za gromadą dzieci, które tupiąc, wbiegają po schodach, wdzierają się do domów, przebiegają przez wiejskie place, wśród wiru krzyków i pustych słów. Czas rozciąga się jak we śnie, w choreografii wojowniczych cieni albo podczas nocnej eksplozji na cmentarzu — niczym kolejne znaki ostrzegające przed nadchodzącymi niebezpieczeństwami.