Jako dzieci bliźniacy Carl i Niels byli nierozłączni, lecz teraz, gdy dorośli, stoją w obliczu utraty siebie nawzajem. W poetyckim rytuale pożegnania, swoistym obrzędzie przejścia, odbywającym się w kameralnych, ciemnych przestrzeniach, zastanawiają się nad łączącą ich więzią i nad tym, jak ich charaktery do siebie pasują. W lustrze ich twarze zdają się stapiać w jedną, lecz także rozmijają się, gdy Niels wyraża wielkie pragnienie bycia z Carlem, a Carl utrzymuje, że aż tak za Nielsem nie tęskni. Wyznania miłości i bólu następują po sobie. Stopniowo wyłaniają się charaktery i pragnienia młodych mężczyzn. Film o rywalizacji, wspólnym życiu, pożegnaniu i określaniu, kim się jest bez drugiej osoby.