Ruchy, które utraciły swoją pierwotną formę, wciąż krążą wokół mnie. Wtedy nagle ziarenka długo skrywanych emocji zaczynają się poruszać. Kiedy wypuszczam długi oddech, przecina on każdą chwilę i dociera do samego końca halucynacji, a wspomnienia przyszłości objawiają się niczym skarby. Dopiero wtedy świat toczy się dalej.