FAR FROM POLAND to prawdopodobnie pierwszy amerykański film non-fiction (Godmilow nazywa go „dramatary”), który podważa mityczne roszczenie cinéma vérité do bycia jedynym wiarygodnym sposobem przedstawiania na ekranie rzeczywistego świata, a zwłaszcza kwestii społecznych i politycznych. Po odmowie wydania wizy, która pozwoliłaby jej pojechać do Polski, „Jillski” (jej polski przydomek w filmie) musi dosłownie wymyślić film dokumentalny na nowo, by zmierzyć się z sytuacją w Polsce. Robi to, szczególnie skupiając się na dekonstrukcji nie tylko szczególnych roszczeń dokumentu do obiektywizmu, lecz także pragnienia mieszczańskiej publiczności, by wygodnie siedzieć w fotelach, odczuwać współczucie i mieć poczucie, że stanowi część rozwiązania (a nie problemu), bo współczuje biednym, uciskanym Polakom, którzy — jak przekonywałaby Godmilow — znacznie lepiej niż liberalni Amerykanie na widowni rozumieją swoją sytuację i siły, które ich uciskają.