Inscenizacja FALSTAFF w reżyserii Grahama Vicksa otworzyła nową siedzibę Royal Opera House w Covent Garden, lecz nie wszystkim przypadła do gustu; kostiumy utrzymane są w jaskrawych barwach podstawowych. Inscenizacja jest skuteczna — złożony kontrapunkt ansambli odzwierciedla dyskretne ustawienie wykonawców, które pozwala zachować wyrazistość i odrębność linii wokalnych, zwłaszcza w finale fugowanym. Falstaff w wykonaniu Bryna Terfela to pamiętna kreacja, jednocześnie autoironiczna i próżna — tak bardzo, że artysta niemal nie potrzebuje obszernej protezy ciała, którą musi nosić w tej roli. Desiree Rancatore jako Nanetta zachwyca słodkim głosem; Bernadette Manca di Nissa jest odpowiednio sarkastyczna jako Mistress Quickly; Roberto Frontali w roli Forda w swojej scenie z II aktu doskonale oddaje i parodiuje każdą napisaną arię zazdrości, także te skomponowane przez samego Verdiego. Prowadzenie Haitinka jest wzorowe w ustępach lirycznych, a w szybkich, burzliwych scenach komicznych wydobywa niemal wszystko.