Uderzający w rozmowach z matematykami jest blask w ich oczach i nagły, radosny ton głosu, gdy próbują podzielić się z tobą jakimś pojęciem czy teorią. Nieustannie używają słów takich jak wynalazek, piękno, wolność. Człowiek zaczyna się wtedy zastanawiać: jak to możliwe, że tak bogaty język, ta niemal filozoficzna propozycja spojrzenia na świat, zostają odrzucone przez większość — że to „jedyna dziedzina, w której można się szczycić tym, że jest się w niej kiepskim”!