Po zakończeniu w 1787 roku pracy na stanowisku sekretarza ambasady w Londynie, której nie darzył szczególnym upodobaniem, poeta André Chénier wraca do Paryża. Gdy wybucha rewolucja, z entuzjazmem ją popiera i nie przestaje głosić miłości do wolności oraz wzniosłych ideałów. Wypowiada się jednak także przeciwko nadużyciom i wichrzycielom. Piękna Aimée de Coigny, która właśnie rozwiodła się z Duc de Fleury, prowadzi rozwiązłe życie. W 1793 roku Konwent postanawia „wprowadzić terror do porządku obrad”. Aimée de Coigny i jej nowy kochanek, Casimir de Montrond, zostają aresztowani. W więzieniu Saint-Lazare trwa ich wspólne życie. Sześć miesięcy później Chénier zostaje aresztowany i uwięziony. Olśniony urodą młodej kobiety, poeta poświęca jej swoje najpiękniejsze wiersze. Aimée pozostaje jednak obojętna na jego miłość.