Holenderski fotograf Erwin Olaf (1959) stoi u progu ważnego roku: jego najnowsze serie fotograficzne, Hope, Grief i Rain, zdają się przynieść mu międzynarodowy przełom. Od lat 80. jego prace krytykowano jako tworzone wyłącznie dla efektu szokującego, a tym samym pozbawione wartości artystycznej. Teraz jednak, gdy jego dzieła wystawiają cenieni marszandzi i muzea na całym świecie, a na jego wystawy przybywają tłumy, wydaje się, że lata ciężkiej pracy wreszcie przyniosą mu poważne uznanie. Dzieje się to jednak w wyjątkowo trudnym momencie życia Erwin Olaf, który zmaga się z rozedmą płuc — wyniszczającą chorobą, przez którą musi ostrożnie gospodarować energią. Nie wiadomo, czy jego organizm nadąży za tempem pracy.