Na wschodniej granicy Unii Europejskiej, nad rzeką Narwą, oddzielającą Estonię od Rosji, leży wyspa Kreenholm. Założona na niej w 1857 roku firma Krenholm Manufacturing Company została ostatecznie zamknięta w 2010 roku. W Narwie nie ma ani jednej rodziny, której nie dotknęłoby bankructwo fabryki włókienniczej. Bezrobotni mężczyźni, bezdomne dzieci, uliczni żebracy, narkomani, złodzieje — to ludzie, którzy żyją w tym estońskim mieście, w którym mówi się po rosyjsku. To jak zły sen. Gdzie mogą znaleźć ratunek? W tym mieście trudno umiera nostalgia za czasami radzieckimi, podobnie jak gniew wywołany zmarnowanym życiem. Jak mogą zbudować nowe życie na tych ruinach? Czy da się dokonać niemożliwego?