Pan Hoffman parkuje swój nowy samochód na parkingu naprzeciwko biura na rogu, mieszczącego się na najwyższym piętrze. Każdego dnia wrzuca monetę do kubka żebraka stojącego przed budynkiem. Pewnego dnia Hoffman spogląda przez okno i zauważa, że żebrak myje jego samochód — na parkingu nie ma żadnego innego, tylko samochód Hoffmanna. Tego wieczoru, wręczając żebrakowi monetę, Hoffman mówi mu, żeby go nie mył. Ale następnego dnia znów dzieje się to samo. Trzeciego ranka Hoffman jeździ samochodem tam i z powrotem po kałuży błota; żebrak starannie go myje. Tego wieczoru Hoffman nie ma ani drobnych, ani małych banknotów, tylko 100 DM. Próbuje uniknąć żebraka, który rusza za nim w pościg, z laską i wszystkim. Dochodzi do zderzenia nie tylko silnej woli.