W 1964 roku kariera Leona Fleishera jako pianisty koncertowego kwitła. Pozornie niegroźny wypadek — skaleczenie prawego kciuka — doprowadził do dystonii, mimowolnego zginania serdecznego i małego palca prawej dłoni. W niedawnych wywiadach Fleisher opowiada o tym, co nastąpiło: końcu małżeństwa, rozpaczy i rozczarowaniach, operacji w 1983 roku, która doprowadziła do jego krótkiego powrotu na estradę, a wreszcie, dzięki botoksowi i rolfingowi, o odzyskaniu możliwości gry obiema rękami. Po drodze Fleisher odkrywa źródła swojej ekstazy: dyrygowanie, nauczanie oraz wykonywanie kompozycji na jedną rękę, zamówionych na początku XX wieku dla weterana I wojny światowej.