Przy dźwiękach skróconych dronów i swobodnej gry na instrumentach dętych drewnianych bracia Aleinikov łączą serię znalezionych i stworzonych obrazów, które niezmiennie wydają się ponure, industrialne albo jedno i drugie: nieczynne fabryki, toporne, użytkowe maszyny, szeregi niepokojąco młodych skrzypków, staroświeckie portrety grupowe, z których wszystkim wydrapano oczy. Pojawiają się też mniej jawnie złowieszcze, lecz w jakiś sposób jeszcze bardziej niesamowite urywki akcji, jak krążące stadko prymitywnych myszy animowanych poklatkowo czy gromadka małych drewnianych ludzików rąbiących drewno i piłujących kłody; wszystkie w różnym stopniu naznaczone kaprysami czasu i świata fizycznego, które odciskają się na taśmie filmowej.