Być może jedyny film, którego treść w całości opiera się na formie muzycznej zwanej kanonem. Pierwsza sekwencja to prosta prezentacja kanonu „Frere Jacques”, w której cztery sześciany tańczą i łączą się ze sobą na szachownicy. W drugiej sekwencji cztery małe, przypominające ludzi postacie tańczą w przestrzeni. Trzecia i najbardziej rozbudowana sekwencja przedstawia człowieka wykonującego serię dziwnych gestów. Dzięki wielokrotnemu naświetlaniu uświadamiamy sobie, że mężczyzna, podobnie jak w poprzednich sekwencjach, jest częścią kanonu wizualnego i wykonuje gesty sam dla siebie. Tak jak słyszymy wariacje na temat kanonu, tak też obserwujemy wariacje wizualne: do kanonu dołączają kobieta i kot. Aby pokazać muzyczną technikę inwersji, obraz mężczyzny zostaje wydrukowany do góry nogami.