Na początku chodziło o stworzenie czegoś z niczego, w neutralnym i nieznanym miejscu. Zbieranie obrazów i dźwięków zamiast ich wytwarzania. Kamera, mikrofon i miniwzmacniacz: narzędzia, które odbierają, a następnie oddają. Ustaliliśmy zasadę: dźwięk nie powinien ilustrować obrazu, a obraz nie powinien pochłaniać dźwięku. Niecałe sto kilometrów od Reykjavik znaleźliśmy Strokkur. Przez trzy dni obserwowaliśmy i słuchaliśmy wewnętrznej dynamiki szczeliny: wrzącej wody, która wytryskiwała co siedem minut, oraz szoku termicznego wywołanego temperaturą atmosfery wynoszącą osiemnaście stopni poniżej zera.