Cezars Kalnins w dzień montuje telefony, a nocą komponuje piosenki popowe. Jego zespół ma trudności z uzyskaniem od radzieckich cenzorów pozwolenia na publiczny debiut. Członkini Komitetu Kultury pobieżnie wysłuchuje piosenek Cēzarsa i uznaje ich teksty za „nieodpowiednie i frywolne” oraz „nieodpowiednie dla radzieckiej młodzieży”. Później nie jest w stanie powstrzymać lawiny publicznej debaty, którą sama zapoczątkowała.