Longhorns to taneczny film z surrealistyczną nutą. W tym wczesnym krótkim metrażu Hilary’ego Harrisa nie ma ludzkich postaci — jedynie para teksańskich longhornów kreśląca niekończące się spirale w wysokich trzcinach nowojorskiej zatoki. Dziwność tej sceny wyabstrahowuje hipnotyzujący ruch rogów, pozwalając Harrisowi lepiej zgłębiać choreograficzne możliwości montażu i kadrowania (napędzana rytmem perkusyjna ścieżka Cyrila Jacksona zapewnia takt). Harris przez całe życie był rzeźbiarzem, a także pionierem kina eksperymentalnego, i w Longhorns widzimy, jak zachwyca się wzajemnym oddziaływaniem obu mediów. Choć nieco bardziej surowy niż jego późniejsze studia ruchu (takie jak 9 Variations on a Dance Theme), Longhorns pozostaje zmysłową ucztą. Zwłaszcza majestatyczne obrazy chmur pokazują jego szczególną zdolność przekształcania tego, co pospolite, w coś objawiającego. —Max Goldberg, fandor.com