Drugi londyński film Bressane’a, nakręcony w ciągu sześciu dni w jego mieszkaniu. „Widziałem awangardowe filmy francuskie z lat 20. XX wieku i oczywiście tytuł nawiązuje do Bretona. Można go jednak odczytywać na wiele sposobów. To kino wymyślane pod wpływem chwili, jak instrument, który konstruuje się, by zagrać muzykę, a potem porzuca. Ten film powstał jak improwizacja, był ogromnym ryzykiem. To dekonstrukcja znaczenia, ale nie w sensie analitycznym czy intelektualnym. Zawsze próbowałem zatracić się w swoich filmach. Nie ma tu śladu amerykańskiego ani francuskiego kina undergroundowego. Jeśli już, to chodzi o ideę filmów domowych — pomysłów na filmy cyfrowe było wiele, na długo zanim powstało kino cyfrowe. Ten film stworzył się sam, był jak jazzowa improwizacja. Amor Louco to zagubiony przedmiot, nie mówi żadnym językiem, nie ma znaków, liter ani napisów. A w scenie, w której zaćmę przecina się żyletką, próbie poddana została sama filmowa przygoda”.