Zdrowy rozsądek podpowiada, że w Ameryce nie da się utrzymać z grania awangardowego jazzu improwizowanego. A jednak Ken Vandermarkowi się to udaje. Wśród muzyków jego etyka pracy urosła niemal do legendy. Chicagowski klarnecista wydał ponad 100 albumów z niemal 40 zespołami, ponad osiem miesięcy w roku spędza w trasie, a każdą inną chwilę na jawie poświęca komponowaniu, aranżowaniu, występom — i próbom poskromienia dwóch nadpobudliwych psów. Choć w 1999 roku Vandermark otrzymał stypendium MacArthur dla geniuszy, większość życia wciąż spędza w zadymionych klubach i studiach nagraniowych o ograniczonym budżecie, licząc, że ludzie wyłożą ciężko zarobione pieniądze, by posłuchać jego całkowicie niekomercyjnej muzyki. Podążając za kunsztownym stylem cinéma vérité, znanym z docenionego na całym świecie Sheriff (Work Series #1), Musician (Work Series #2) rezygnuje z wywiadów i narracji z offu. To kapsuła czasu obserwowana z ukrycia, która z niezwykłą precyzją oddaje każdy subtelny dźwięk i niuans tej najbardziej amerykańskiej ze sztuk.