Film rozpoczyna się serią wydarzeń na zatłoczonej ulicy z targowiskiem na świeżym powietrzu. Kobiety na scenach wykonują „prywatne” rytuały: golą nogi i pachy, układają włosy itp. Jedna z kobiet próbuje zakłócić ich „pracę”. Z trudem usiłuje się od nich odróżnić i przeciwstawić sile przyzwyczajenia, lecz stopniowo angażuje się bardziej, niż jest skłonna przyznać. Choć uruchamia reakcję łańcuchową buntu, nie potrafi podtrzymać jej dynamiki. Zatrzymuje się, zanim doprowadzi ją do logicznego końca, i sama trafia na scenę. Czy potrafimy trzymać nóż, nie raniąc nim samych siebie? Czy potrafimy trzymać nóż, nawet nie myśląc o tym, by go użyć? I czy noże są nam potrzebne?