Jack Osterman zakochuje się w kobiecie siedzącej na ławce w parku i przez resztę filmu nie może przestać wypowiadać słowa „Umpa”; film opowiada o jego leczeniu przez lekarza oraz o kuszących pielęgniarkach, które śpiewają i tańczą. Balansujący gdzieś pomiędzy kompletnym absurdem a najwyższym kunsztem dzięki w pełni rymowanym dialogom „Umpa” jest słowem-kluczem określającym tę nieprzemijającą potrzebę, która sprawia, że ludzie robią absurdalne rzeczy z absolutną determinacją.