Zaproszony przez dyrygenta Premila Petrovicia do wystawienia Pierrot Lunaire Arnolda Schoenberga, dzieła teatru muzycznego z 1912 roku opartego na wierszach Alberta Girauda, LaBruce przeniósł na tę kompozycję dziwny i tragiczny epizod z kronik kryminalnych. Oryginalnej atonalnej partytule towarzyszy opowieść o transpłciowym mężczyźnie, którego ujawnia ojciec jego dziewczyny i któremu zabrania się ponownie widywać z młodą kobietą. Przygnębiony protagonista postanawia dowieść, że jest mężczyzną, kastrując taksówkarza, a następnie pokazując im obojgu przeszczepiony członek. Historia ta, która według LaBruce’a „jest swego rodzaju alegorią wszystkich radykałów genderowych i wyrzutków, doprowadzonych do skrajności przez dezaprobatę i wrogość dominującego porządku”, została przedstawiona w stylistyce nawiązującej do epoki melodramatu Schoenberga. LaBruce z przekorą przejmuje formalny język kina niemego, wykorzystując czarno-białe zdjęcia, irysy i plansze z napisami, takimi jak „Kutas, kutas, za kutasa oddam królestwo!”.