To opowieść o przejściu między dwiema twarzami — każda jest taka sama, a jednak inna. Twarz Bibichy po raz pierwszy pojawia się w ciemności; jej oczy są otwarte, a wyraz obojętny, jedynie ciężki oddech zdradza odczuwane przez nią napięcie. Wytrzyma napięcie i złoży ślub milczenia, wycofując się do domu swojej babki, by przeczekać 40 dni. Dom i rozciągający się na zewnątrz krajobraz oferują Bibichy przynajmniej pewne zmysłowe rozproszenia: smak miodu, fakturę ściany, przyciągającą wzrok narzutę, widok na morze chmur, wodę skwierczącą na kuchence. Jednak nie tylko ona jest pod presją, o czym świadczą gorączkowe wiadomości tekstowe wysyłane przez jej ciotkę, pełne żalu przyznanie przez babkę, że w radiu opowiadają o małżeńskich konfliktach, oraz nieślubny status jej małego kuzyna. Cztery pokolenia kobiet w całkowitym braku mężczyzn, a jednak wszystkie naznaczone ich obecnością; podobieństwo ich losów zaciera różnice między czasami i obyczajami.