Que ta joie demeure nie jest dokumentem o byciu niewolnikiem maszyny, alienacji, odczłowieczeniu czy wyzysku. Dźwięk i obraz, montaż oraz struktura dramaturgiczna służą jedynie przeniesieniu warsztatów i hal fabrycznych w przestrzeń kina, aby zbadać osobliwe środowiska, do których pracownicy się przystosowują i z którymi umiejętnie współdziałają, jak gdyby ludzkość od niepamiętnych czasów nie robiła niczego innego.