„Amsterdam” to film fabularny oparty na scenariuszu napisanym we współpracy z argentyńskim autorem Reinaldo Laddagą, który zgłębiał i wykorzystywał języki pozasemantyczne, badane we wcześniejszych pracach. Utrudnienie posługiwania się zrozumiałym językiem pozwoliło aktorom i reżyserowi improwizować podczas kręcenia scen. W miarę jak mowa i tekst stawały się coraz bardziej abstrakcyjne w toku realizacji filmu, fizyczna ekspresja aktorów stawała się dominującą formą komunikacji. W tych warunkach pracy sam proces kręcenia filmu pozwala doświadczyć „stanu wyjątkowego”, porównywalnego z chwilą społecznej anarchii. Ostatecznie „Amsterdam” można być może uznać za osobliwą historię miłosną.