Niekonwencjonalny film eseistyczny, który poddaje analizie wizualne i ideologiczne dziedzictwo wojny w Wietnamie. Łącząc inscenizowane sceny, materiały archiwalne, fotografie i filozoficzne dialogi, film śledzi losy różnych postaci — w tym amerykańskiego żołnierza pojmanego przez mieszkańców Wietnamu Północnego — gdy zastanawiają się nad przemocą, pamięcią i tworzeniem obrazów. Rozgrywający się częściowo w Berlinie Zachodnim, a częściowo w zrekonstruowanych przestrzeniach przedstawiających Wietnam, film odchodzi od tradycyjnej narracji dramatycznej na rzecz fragmentarycznego montażu głosów, dokumentów i rekonstrukcji. Przeplatając historie miłosne, debatę polityczną i komentarz historyczny, Farocki tworzy krytyczną refleksję nad tym, jak wojna jest przedstawiana, postrzegana i wyobrażana — zarówno w kinie, jak i w świadomości społecznej. Rezultatem jest złożona medytacja nad obrazami jako bronią i narzędziami postrzegania.