W XXVI wieku mieszkańcy Utopii tak bardzo utracili swoją indywidualność, która różni się liczbowo. Mieszkają w szklanych domach (tekst ten powstał przed wynalezieniem telewizji), co pozwala policji politycznej, zwanej „Strażnikami”, z łatwością ich nadzorować. Wszyscy noszą takie same mundury i zwykle zwracają się do siebie albo „szyfrem”, albo „UNIFEM” (uniformem). Żywią się sztucznym jedzeniem i odpoczywają, maszerując czwórkami w szeregu przy hymnie Jednego Państwa, płynącym z głośników. Kiedy wolno im zrobić przerwę o pełnej godzinie (znaną jako „czas seksu”), zasłaniają zasłony w swoich szklanych domach. Na czele Jednego Państwa stoi ktoś zwany Dobroczyńcą, którego co roku zastępuje cała ludność, zazwyczaj jednomyślnie. Naczelną zasadą Państwa jest to, że szczęście i wolność są ze sobą nie do pogodzenia.