Opłakując śmierć swojej partnerki i współpracowniczki Danièle Huillet, Straub znajduje czułe ukojenie w muzyce i naturze. Z otchłani Kathleen Ferrier śpiewa „The Farewell” z „The Song of the Earth” Gustava Mahlera (który kompozytor napisał w 1909 roku po śmierci swojej córki) oraz Lament Heinricha Schütza po śmierci jego żony. Ukojenie przynosi również krajobraz: górski zagajnik, w którym Endymion wzdycha do swojej ukochanej Artemis, „dzikiej, nieosiągalnej, śmiertelnej”, zdaje się ucieleśniać japońską koncepcję „mono no aware” — melancholijną akceptację ulotnego piękna rzeczy.