Latem 1957 roku mężczyzna imieniem Juan de Dios przechodzi rekonwalescencję w wiejskim hotelu. Zgodnie z zaleceniami lekarza musi całkowicie odpoczywać: „ani jednego ruchu, ani jednej myśli”. Leżąc w hamaku, Juan de Dios musi pogodzić się z „pogrążaniem się w nudzie niczym rozbitek na morzu”. Nagle jednak uświadamia sobie, że bezruch jest niemożliwy: Juana de Diosa przytłacza niezliczona ilość doznań fizycznych, dźwiękowych, wzrokowych i węchowych, które budzą jego ducha. Po trzech godzinach takiej kontemplacji oznajmia, że następnego dnia wyjeżdża. Po powrocie do Barcelony Juan de Dios oddaje się doznaniom miasta.