Kierowana pragnieniem uchwycenia krajobrazu zredukowanego do płaszczyzny i nieba, Viola wyrusza do Chott El-Djerid. Film otwierają obrazy ośnieżonych prerii i zimowych pejzaży, którym przeciwstawiają się ciepłe, drgające widoki pustyni. Przez potężne teleobiektywy, w skrajnym upale i świetle, wyłaniają się migoczące miraże i zniekształcone formy. Obrazy te przywołują przestrzeń, w której sen i jawna rzeczywistość się łączą. Podróż Violi wykracza poza dokumentację, przemieniając oglądanie w refleksyjną eksplorację granic percepcji.