Ten film to polityczny i poetycki portret codziennego życia kobiety z niższej klasy społecznej, pracującej jako sprzątaczka. Ramona mieszka na przedmieściach Buenos Aires. Codziennie spędza cztery i pół godziny w drodze do pracy i z powrotem do domu. Dzieli czas pracy między dwa domy należące do osób z wyższej klasy średniej, gdzie nadano jej imię Réimon — brzmiące angielsko, zgodnie z snobistycznym zwyczajem wyższych sfer Buenos Aires. To fikcja i zarazem nie. To także film o warunkach pracy robotnicy, czasie, jaki poświęca ona na pracę, i wysiłku, jaki się z nią wiąże. To również film o absurdzie sprzątania cudzego domu, absurdzie współczesnego życia i różnicach między klasami społecznymi.