Druga część serii filmowych notatek o codziennym życiu. Jochen Kuhn przedstawia tu intymną scenę w ciemnym gabinecie, gdzie mężczyzna poddaje się zabiegowi medycznemu z użyciem nowoczesnego urządzenia, odsłaniającego obrazy jego umysłu. Jest to część serii Kuhna poświęconej codziennym wydarzeniom społecznym. Jego twórczość, charakteryzująca się silnym poczuciem intymności i intelektualną ironią, wykorzystuje technikę zanikającego obrazu, by tworzyć tajemnicze historie. Filmy Kuhna łączą obrazy prywatne i publiczne w pejzaż pamięci, oddając istotę poczekalni, w których współistnieją strach i nadzieja. Artysta używa kamery 35 mm, by zamalowywać obrazy, pozostawiając ślady i fragmenty, które trwają dalej, co świadczy o przemyślanym podejściu do filmu w epoce szybkiego montażu.