Film dyplomowy Karela Vacheka to esej dokumentalny, który jest zarazem lekkim i zaczepnym drobiazgiem, jak i parodią dziennikarstwa śledczego w filmie. Festiwal folklorystyczny w Strážnicach, wspierany przez ówczesny partyjny aparat kultury, przez lata niewiele miał wspólnego z autentycznym folklorem. W filmie wydarzenie przybiera formę dziwacznego widowiska scenicznego z niemal surrealistycznymi elementami, które Vachek wzmacnia, stosując niekonwencjonalne środki (komentarz pojawiający się w formie napisów na ekranie, śpiew, deklamacje do kamery, etiudy fabularne, połączenie relacji informacyjnych z fikcją). W rezultacie powstaje porywający filmowy kolaż przedstawiający różne postacie: od wodzirejów, dekoratorów pisanek, twórców kiczu i handlarzy po muzealników i mieszkańców, którzy wszyscy natykają się na ekscentrycznych „identycznych” bliźniaków-reporterów Karela i Jana Saudków oraz znudzoną aktorkę występującą jako statystka. Posługując się swoim wyjątkowym połączeniem ironii i dowcipu, przedstawiają nam smutną prawdę.