Na początku był Tagalog, krótka i, jak uważał Gym Lumbera, niedokończona opowieść o niewierności, która rozdziela męża i żonę w schyłkowych latach ich życia. Film nakręcono na taśmie, a jego treść odzwierciedlała prawdziwą niewierność reżysera. Potem nadeszła burza — prawdziwa, nie metaforyczna — która zalała jego dom i zatopiła, a następnie uszkodziła jedyną kopię Tagalog. Uszkodzona wersja, zatytułowana English, stała się brakującym elementem, który dopełnił film. Nowe dzieło nosi nazwę Taglish — będącej hybrydą Tagalog i English, przez niektórych określaną jako wypaczona mieszanka — i stało się rozważaniem o miłości i języku oraz o tym, jak je zdradzamy i niszczymy.