To, co wyróżnia twórczość Rousseau, to nieustanne dążenie do wysokich standardów. Wyjątkowość tego filmu polega na tym, że Rousseau wprost powraca do źródła swojej twórczej inspiracji. Oto więc w domu recytuje sobie «Bérénice», zajmując się jednocześnie domowymi obowiązkami. Zakrawa to na komizm: powtarzają się ujęcia, w których uparcie próbuje zakręcić kapiący kran, a także pełne radości zbliżenie bosych stóp porwanych do wykonania jednego czy dwóch tanecznych kroków. Połączenie sztuki z życiem w taki sposób, by niczego nie zamykać w osobnych przegródkach i niczego nie tracić — oto cel.