W „Diana: The Mourning After” Christopher Hitchens postanawia przyjrzeć się fałszywości „żałoby narodu” i próbuje odnaleźć nieliczne głosy rozsądku, które sprzeciwiały się sztucznej histerii. Jego ustalenia sugerowały, że zbiorowe tłumy rozemocjonowanych wielbicieli Diany, szlochających na ulicach, nie tylko były zachęcane przez media, lecz także przez nie naśladowane. Po śmierci Diany wprowadzono w gazetach i telewizji żelazną dyscyplinę, masowo propagując narrację o jej świętości. Podejrzewano, że dziennikarze, podobnie jak opinia publiczna, potraktowali jej śmierć jako okazję do wylewania emocji na papierze, odmiany od zwyczajowego, wszystkowiedzącego cynizmu, do wyciągnięcia wszystkich pompatycznych frazesów, które zachowywali na tę wielką chwilę. Niestety, zdawali się jedynie popisywać; peany, lamenty i ociekające łzami banały brzmiały śmiesznie pusto.