Po obsadzeniu malarki i artystki wideo Mania Akbari w centralnej roli w swoim przełomowym filmie Ten (2002), a następnie po tym, jak był świadkiem jej znakomitego debiutu reżyserskiego w pełnym metrażu, 20 Fingers (2004), Abbas Kiarostami zachęcił ją do nakręcenia kontynuacji filmu. W Dah be alaveh Chahar (10 + 4) sytuacja jest jednak inna: Mania walczy z rakiem. Przeszła operację; po chemioterapii straciła włosy i nie nosi już obowiązkowej chusty; czasami jest też zbyt słaba, by prowadzić samochód. Kamera podąża więc za nią, rejestrując rozmowy z przyjaciółmi i rodziną w różnych miejscach — od gondoli, którą zasłynęła z pierwszego pełnometrażowego filmu, po szpitalne łóżko.