Aby ukoić wyrzuty sumienia, starszy brat zabiera młodszego, zaburzonego brata z zakładu psychiatrycznego po próbie samobójczej i próbuje przywrócić mu równowagę psychiczną poprzez bezpośredni kontakt. Po opuszczeniu zakładu młodszy brat nadal nawiedzany jest przez sny o utraconym bliźniaku i powtarza złowieszczą frazę: „Czy stoję przed królem?”. To starszy brat zdaje się być skazany na zatracenie się w szaleństwie brata.