Dzięki dobremu prowadzeniu reżysera Zeki Oktena, lecz mało inspirującemu scenariuszowi, ta opowieść o bracie i jego tureckiej rodzinie, na którą wpływ mają stare i nowe tradycje, jest nieco nierówna. Bilal (Tarik Akan) poświęca się sztuce zapaśniczej, idąc w ślady ojca i dziadka, którzy obaj byli mistrzami w tym sporcie. Poza samym zainteresowaniem zapasami Bilal ma szansę wygrać prowincjonalny turniej zapaśniczy i tym samym przywieźć do domu znaczną nagrodę pieniężną za swoje starania — dlatego całe dnie spędza na treningach przed zawodami. Tymczasem jego brat, bratowa i ich córka wracają do domu po 12 latach życia w Niemczech i z trudem przystosowują się do swoich kulturowych korzeni. Podczas gdy długie sceny ukazujące dobrze natłuszczonych i śliskich zapaśników w akcji przygotowują widzów na wielkie zawody Bilala, zmagania tych mężczyzn przywodzą na myśl walkę rodziny Bilala o pogodzenie się ze światem, którego być może nie będą w stanie bezwarunkowo zaakceptować.